ارویت (Elliott Erwitt)، عکاسی ژورنالیست و تبلیغاتی که به خاطر عکسهای سیاه و سفیدش معروف شده است، او عکسهایی طعنه آمیز و غیر متعارف دارد. او استاد عکسهای تردید برانگیز است.
پرنده ها: متاسفانه عکاس این عکس تاکنون برای من ناشناس بوده است.
این عکس روی تپه هایی گرفته شده که عباس کیارستمی برای فیلم “طعم گیلاس” بدانجا رفته بود، او توانست در سال 1997 جایزه نخل طلای کن را (به طور مشترک با فیلم ژاپنی «مارماهی») به خاطر این فیلم ببرد.
واتانابل (Watanabe) : مجموعه ای از نی
رادنی اسمیت (Rodney Smith) در عکاسی سیاه و سفید حرفه ای خود کاملاً موفق عمل کرده است. عکسهایی سورئال، انتزاعی و عجیب!
جادوی شهر متروکه: نورپردازی فوق العاده عالی.
مسیر عبور! شاید هم شکار لحظه
اثری ازگابریل کارتی (Gabriele Caretti) برج ایفل: کنتراست و پرسپکتیو فوقالعاده. عکسی بسیار دقیق، واضح و قوی.
مارک دانیل اوون (Mark Daniel Owen):
عکسی بی نهایت زیبا و هنرمندانه. میشل کلمنت (Michele Clement) در سال 2007 برنده عکسهای سیاه و سفید در رده “آثار هنری برجسته” بود
عکسهای رویایی تونی فریسل (Toni Frissell) گرایش خیلی شدیدی به سمت سورئالیسم یا رئالیسم دارد. عکسی که در بالا نشان داده است، باوجود سیاه و سفید بودن کاملاً واضح است. دستیابی به چنین وضوح بالایی در عکاسی سیاه و سفید کاری فوق العاده دشوار است.حدودا یک سال پیش بود که در حین وبگردی , شاهکارهای عکاسی سال 2009 رو دیدم .هیچ وقت ازدیدن عکس , اینقدر لذت نبرده بودم این عکسها که هر کدومش متعلق به یکی از عکاسان حرفه ای جهان هست باعث شد یک علاقه مندی کهنه و قدیمی که توی من بود دوباره زنده بشه , یادش بخیر! در دوران نوجوانی با یک دوربین زنیط 122 عکاسی میکردم , با هزار مشقت یک دوربین دست دوم و یک لنز و چند تا فیلتر کلوز اپ و سه پایه عکاسی رو جورکردم و گهگاهی عکاسی میکردم .ولی عکاسی انالوگ واقعا کار سخت و پرهزینه ای هست مخصوصا ظهور فیلم و چاپ عکس که برای من توی اون سن مقدور نبود که برای اینکار زیاد هزینه کنم برای همین یواش یواش دلسرد شدم و دوربین رو گذاشتم کنار ولی بعد از 20 سال دوباره مشتاق عکاسی شدم البته اینبار با خرید یک دوربین دیجیتیال وارد عرصه جدیدی شدم که شیرین تر و راحت تر از عکاسی انالوگ هست . دلم میخواد توی این وبلاگ این علاقه مندی رو با دیگران به اشتراک بگذارم و دوستان جدیدی پیدا کنم
0 نظرات:
ارسال يک نظر